سلام بر سفر کرده غریب، بر تنها بهانه زنده ماندن 

آقا جان خیلی وقت است که دوست دارم مدام برایت بنویسم اما گریه مجالم نمی دهد . نگارم با من حرف بزن ، بگو انتظار دیدن رویت تا کی؟ با من حرف بزن و احساس غرق شدن و به نیستی پیوستن را از من بگیر . بیا ، بیا و نگاه تابان خورشید را به نیلوفران خسته در مرداب هدیه کن. بیا ای زادگاه تمام خوبی ها ، این جهان در انتظار پادشاهی توست،در انتظار عدالت و مهربانی تو ، نازنینا بودن شقایق ها در کنار تو زیباست ، در کنار توست که عدالت رنگ و بوی تازه ای می یابد. ای تک گل سرخ باقی مانده بگو چه لحظه ی مبارکی است لحظه آمدنت تا دیوانه وار به استقبالت بشتابم و تمام آن گلهای نرگس را که نذر آمدنت کرده ام تقدیمت کنم. ای پونه من بگو سفرت کی و کجا به پایان می رسد که دیگر عاشقت را طاقتی نمانده ، می ترسم ، می ترسم از روزی که تو بیایی و من در صف عاشقانت نباشم و عکسم را در صفحه سفر کرده ها ببینی . آقا جان اکنون می خواهم دنیا پنجره ای شود و من از قاب آن به افق نگاه کنم و آنقدر دعا بخوانم که تو با نخستین خورشید به خانه ام بیایی.به امید آن روز