آخر و عاقبت نمي خواهم

توشه آخرت نمي خواهم

من خودم از عدم نيامده ام

من براي خودم نيامده ام

قصد من از دعا معامله نيست

اين قدر من ضعيف و باطله نيست

من ارم را به كور مي بخشم

حور را بر حضور مي بخشم

من نمي خواهم از تو پاداشي

من فقط مايلم كه تو باشي

من بلا را بلا  نمي دانم

درد را جز خدا نمي دانم

درد راهيست سمت بي دردي

جوشش سرخي است از زردي

من ز روز كفن نمي ترسم

من ز آتشي شدن نمي ترسم

ترس و عشق و نماز ؟ يعني چه ؟

عاشقي و نياز ؟ يعني چه ؟

عشق يعني فرشته خو گشتن

عشق يعني تمام او گشتن

و چه ترسي از عاقبت دارد

كي نيازي به آخرت دارد

اي كه جز خويشتن را نمي بيني

چون كمي بيش را نمي بيني

من برآنم كه بهترين باشم

بهترين فاتح زمين باشم

بهتريني كه در دو عالم نيست

بهتريني كه مال من هم نيست

بهترين بودن از نيازم نيست

 بحث جبر است امتيازم نيست

من براي خودم نمي گويم

من براي تو از تو مي رويم

كاش مي شد كه بي تو بنشينم !

من بجز تو كسي نمي بينم

اي حضور هميشگي با من

اين تو هستي كنار من يا من

هان چه ياوه است اينقدر من من

تو ، تويي بي نياز از گفتن

تو تمامي تويي ـ تماماً تو

دائماً تو ـ تمامي من تو

اي شكوه محبت مطلق

من تمامم ـ تمام تو ،‌ يا حق